Zeiken. Wij Nederlanders zijn absolute koplopers. Laatst zat ik in het vliegtuig naast twee Hollandse geweldenaars als het gaat om lamenteren. Ik zal je vertellen wat er gebeurde.
Ik heb een broertje dood aan mensen die lopen te miepen over iets pietepeuterigs. De twee Nederlanders naast mij doen niet anders. We moeten een paar minuten wachten voordat we de lucht in kunnen - het is ramdruk op Schiphol. Voor hen genoeg reden om hardop hun ongenoegen met de andere passagiers te delen. “Nou, wat mij betreft mogen we gaan!”, “Hop, vliegen met die bak!”, “Oh, wat is het hier warrum.”, Kom nou, gaan!” Ik lieg niet, deze klaagzang verstrijkt in een minuut. Het gaat maar door.
Ik twijfel of ik de twee op de schouders moet tikken en ze deelgenoot moet maken van mijn irritatie. Dit is wat ik wil zeggen: “Mevrouw, als u nu een acute, ongeneeslijke vorm van anaalkliereczeem heeft, uw man de broek heeft volgebaggerd met helse luchten tot gevolg, u een piloot met een blindenstok de cockpit in ziet gaan of een spontane voegverzakking u intens doet kwellen, soit, dan staat klagen vrij. Maar omdat iedere idioot tegenwoordig voor twee dubbeltjes tien keer rond de wereld kan vliegen, wil het wel eens druk zijn op een luchthaven. Dus, graag even de mond houden. Dank u wel!”
Dit schreeuw ik natuurlijk niet door het vliegtuig. In plaats van daarvan probeer ik de twee - wanneer we op tien kilometer hoogte zijn - een reden geven om te klagen over de huiveringwekkende poeplucht die de ramen doet beslaan. Ik doe mijn uiterste best om mijn geribbelde sluitring tussen de bilnaad te ontspannen, maar het lukt niet. Ik heb namelijk een bovengemiddelde vorm van vliegangst en tijdens de vlucht is mijn cola bijna tien keer uit het bekertje geklotst. Zo heftig gaat het toestel tekeer. Mijn billen zaten bij de eerste turbulentieronde al als een magneet en een stuk ijzer tegen elkaar aan. Muurvast. Het enige wat ik nu nog kan, is zeiken. Maar dan van angst en in de broek.
Lucas Boot (het Evangelie van Lucas)
